شلوغی اطرافش را نگریست، صدا صاف کرد، به موهای زردش دستی کشید، ساعت دقیقش را نمی دانم فقط می دانم سه شنبه بود، نهم ژوئن برابر با...
پایگاه خبری فریاد شرق / کاظم شیبانی
شلوغی اطرافش را نگریست، صدا صاف کرد، به موهای زردش دستی کشید، ساعت دقیقش را نمی دانم فقط می دانم سه شنبه بود، نهم ژوئن برابر با نوزده خرداد ماه هزاروچهارصد و پنج خودمان، به دوربین خیره شد و مدعی شد به سقوط بالگرد آپاچی که بر اثر حمله پهپاد ایرانی در تنگه هرمز رخ داده پاسخ سختی خواهد داد. شاید همه ی ادعاهای دشمن واقعی نباشد اما همه ی آن ها نیز لاف و گزافه گویی نیز نیست و در هر صورت عقل حکم می کند باید جدی گرفته شود. این یکی از همان موارد بود که باید جدی گرفته می شد و چاره ای برایش می شد چرا که یک روز بعد از این ادعا، یعنی در بامداد چهارشنبه ارتش متجاوز آمریکا، ناجوانمردانه و ددمنشانه به ۲۱ هدف در ایران، مخصوصاً جنوب ایران و از جمله زیرساخت توزیع آب شیرین در سیریک هرمزگان حمله کرد.
مردک قمارباز کودک خور بعد از این حملات به ایران، سکانسی از سریال «وست وینگ» را در تروث سوشال پست می کند. سکانسی که در آن "بارتلت، رئیس‌جمهور خیالی ایالات متحده آمریکا" می‌گوید: اگر یک آمریکایی کشته شود ما جوابش را در حد همان حمله نمی‌دهیم؛ بلکه با یه فاجعه تمام عیار برمی‌گردیم. و این یعنی قهرمان سازی و حماسه سرایی آن هم برای یک بالگرد که طبق ادعاها دو سرنشینش کشته نشده اند.
مهم نیست که ما چه فکری می کنیم چرا که رسانه های بی شماری که آن ها دارند و قدرت نفوذشان حتی در ذهن برخی هموطنانمان جا باز کرده است می تواند بیشماری از افکار عمومی را با خود همراه سازد، پروژه قهرمان سازی را پیش برده و گسترش دهد و با بزرگنمایی که دهان به دهان صورت می گیرد، ترس از این کشور را نیز به عمده افکار جهانی تزریق کند. بعد هم وال استریت ژورنال مدعی می شود ترامپ از طریق قطر به ایران گفته است که حملات اخیر تلافی سرنگونی بالگرد آپاچی آمریکا بوده، نه آغاز یک جنگ گسترده‌تر. همه چیز را نقض کرده، حقوق بشر را نادیده گرفته در انتها هم طوری اراجیف می گوید که گویی هیچ اتفاقی نیفتاده.
ختم کلام در رجزهایمان خواندیم هر کس سید علی مان را تهدید کند خاکش را باید ویرانه ببیند؛ نیروهای مسلح مان مدعی هستند دستشان روی ماشه است اما کی وقتش می رسد، وقت عمل؛ صد و اندی شب است که با بغضی فرو خورده در گلو و چشمانی خیس از اشک، با مشتانی گره کرده منتظر رسیدنش هستیم. منتظریم تا وقت عمل و تنبیه حقیقی دشمن برسد تا کمی دلمان سبک گردد و آرام گیرد هر چند تمام دنیای آلوده و کثیفشان، با ارزش نقش انگشتر آقایمان نیز برابری نمی کند.
شاید باید گاهی از سیاستمداران بیگانه آموخت آنگاه که قانون می کنند اگر متجاوزی شخص اول کشورشان را ترور کند علیه کشور تجاوزگر از بمب اتم استفاده خواهند کرد. استفاده از بمب اتم در مکتب اخلاقی ما جایی ندارد اما این هم جایی ندارد که اجازه دهیم دشمن تجاوزگر هر غلطی دلش خواست انجام دهد، مغرورانه بر طبل سرمستی بکوبد و قهرمان سازی کند.
