پایگاه خبری فریاد شرق / حمیدرضا مصطفایی
برخی با استناد به آیه ی «إن الذین تدعون من دون الله عباد أمثالكم» «كسانی كه به غیر از خدا می خوانید بندگانی مثل خودتان هستند.»(اعراف/194) می گویند کمک خواستن از دیگران حرام است. با این حساب پس چرا شیعیان از ائمه کمک می خواهند؟
در پاسخ باید گفت مشرکان به بت هاي چوبي و سنگي يا انسان هايي مثل خود يا شياطين يا ملائکه به عنوان "رب" و "شريک خدا" در تدبير جهان متوسل مي شوند، که این اعتقاد بي پايه بوده و آن ها هيچ کدام، شريک خدا نیستند و اصلاً شاني در تدبير نداشته و ندارند يا اگر هم مانند ملائکه شاني در تدبير داشته و دارند، شان، شان کارگزاري و اجراي امر خدا است، نه اين که شريک خدا باشند و در عرض خدا قرار گيرند. لذا اين عمل، یعنی تراشيدن شريک براي خدا و خواندن او، بزرگ ترين ظلم به خداي يگانه است و آيه ی مربوطه نهي از اين عبادت و خواندن است.
اما شيعه پيامبر و امامان را رب و شريک خدا در تدبير نمي داند، بلکه آنان را برگزيدگان خدا مي داند که خدا در قرآن محبت و اطاعت آنان را واجب کرده، آنان را واسطه هدايت و رحمت و فيض خود ساخته، از ما خواسته به آنان متوسل شويم و دست آنان را بگيريم تا ما را به خدا برسانند.
پس عمل شيعه با عمل مشرکان که در آيه بالا مورد نهي قرار گرفته، دو تفاوت اساسي دارد:
1. شيعه پيامبر و امامان را رب و شريک خدا نمي داند.
2. توسل شيعه به پيامبر و امامان هم به امر خود خداست که محبت و اطاعت آنان را لازم و واجب ساخته، ما را براي هدايت يابي و رسيدن به سعادت به در خانه آنان فرستاده، آنان را واسطه فيض و رحمت خود قرار داده است.
ما هميشه حاجات مان را فقط از خود خدا مي خواهيم اما براي حاجت خواستن ابتدا در محضر خدا به پيامبرش و جانشينان پيامبرش که بندگان مقرب خدا هستند ،عرض ارادت مي کنيم. از خدا مي خواهيم همچنان که ما به امر او به اين مقربان ارادت داريم و مطيع شان هستيم و محبت شان را در دل داريم، او هم به خاطر محبتي که به آنان دارد و به خاطر محبتي که به اطاعت کنندگان از آن ها دارد، به ما توجه کند و گناهان مان را ببخشد و توفيق بندگي بيش تر به ما بدهد و حاجات مان را برآورد.
اگر هم خود پيامبر و امام را صدا مي زنيم، به عنوان مقربان و محبوبان و بندگان برگزيده خدا صدا مي زنيم. خدا اين تقرب و محبوبيت و برگزيدگي را در قرآنش به ما اعلام کرده و به ما اجازه اين گونه صدا کردن را داده، بلکه بدان دعوت کرده است.
فرق است بين کسي که به بنده محبوب سلطان متوسل مي شود و از او به عنوان اين که بنده محبوب سلطان است، مي خواهد نزد سلطان براي وي شفاعت کند با کسي که به شخصي که سلطان اصلاً به او ارادتي ندارد، متوسل مي شود و او را محبوب بلکه شريک و هم عرض سلطان شمرده و از او مي خواهد نزد سلطان وي را شفاعت کند.
فرد دوم براي سلطان شريک تراشيده که بزرگ ترين ظلم است. فردي را که محبوب سلطان نيست، محبوب او خوانده که افترا بر سلطان و ظلم بزرگ تر ديگر است. بدون اجازه و امر سلطان از او شفاعت و واسطگي طلبيده است که اين هم تحميل بر سلطان و تعيين تکليف براي او و جسارتي بزرگ به ساحت اوست.
